Şeirlərində bəxtindən, sevgilisindən və zəmanəsindən şikayət edən Hüseyn yazdığı dördlüklərdən [...]]]> Həyatı

XIX əsr aşıqlarındandır. Bəzi mənbələrdə XIX əsrin ilk yarısında yaşayıb-yaratdığı qeyd olunur. Göyçə mahalının Daşkənd kəndində anadan olan Hüseynin doğum və ölüm tarixi bəzi mənbələrdə isə 1800-1880 olaraq göstərilir. Onun məşhur “Məhəbbət dastanı”ndan başqa gəraylı, qoşma, təcnis, müxəmməs və divani şeir növündə yazılmış yüzlərlə şeri vardır.

Şeirlərində bəxtindən, sevgilisindən və zəmanəsindən şikayət edən Hüseyn yazdığı dördlüklərdən birində deyir: İgidin dönməsin əhdi,
Yana çevrilməsin təxdi,
Məmməd Hüseynin (qara) bəxdi,
Yatıb, oyanmaz, oyanmaz.

Divani şəklində yazdığı şeirləri də çox məşhur olan Məmməd Hüseyn o dövrdə yüksək mənsəb tutanlara həcvlər yazdığı üçün daim təqib edilmişdir.

Yaradıcılığı

OYANMAZ

Yönü bəri baxan dağlar,
Yatıb oyanmaz, oyanmaz.
Üstündəki ağır eller,
Yatıb oyanmaz, oyanmaz.

Qurbanam qələm qaşına,
Gör nələr gəldi başına,
Səs verrəm dostun quşuna,
Yatıb oyanmaz, oyanmaz.

İgidin dönməsin əhdi,
Yana çevrilməsin təxti,
Məmməd Hüseynin bəxti,
Yatıb oyanmaz, oyanmaz.
YƏNİ NƏ?

Bir mərd ilə ülfət qılsam mərdanə,
Namərd ilə ülfət qılmaq, yəni nə?
Müxənnətlər yaxşı gündə dost olur,
Yaman gündə keçər gedər, yəni nə?

Həqiqət şərtilə baxgilən sözə,
Qiyamət pərdəsin çəkərlər üzə,
İgid odu, qol yatırda, iş düzə,
Hər qovğaya qarışmağın yəni nə?

Ağıl bir qumaşdı, kimsəyə çatmaz,
Əsli cömərd olan zikirsiz yatmaz,
Gedən getdi, daha geri qayıtmaz,
Dalısınca peşman olmaq, yəni nə?

Məhəmməd Söyün deyər sohbət dilində,
Bərabərində yoxdu ruy-i zəmində,
Ürfan məclisində, dost üzərində,
Hərca deyib danışmağın, yəni nə?

Mənbə

• Telli Saz Ustadları, Bakı, 1964, səh. 48-50.
• Azərbaycan Aşıqları və El Şairləri I, Bakı, 1983, səh. 193-195.

Zeynəbin atası da şair imiş. Onun bu sənəti seçməsində atasının böyük rolu olub. Zeynəb çobanları İsmayılı sevsə də ailəsi onun çoban ilə evlənmək istəyinə qarşı [...]]]> Həyatı

Zeynəb Zərbəli qızı – XIX əsrin qadın aşıqlarındandır. Təxminən 1860-cı ildə Şirvanın Kolan vilayətinin Goran kəndində anadan olmuşdur. Üç oğul, bir qız anası olan Zeynəb 1942-ci ildə 82 yaşında vəfat etmişdir.

Zeynəbin atası da şair imiş. Onun bu sənəti seçməsində atasının böyük rolu olub. Zeynəb çobanları İsmayılı sevsə də ailəsi onun çoban ilə evlənmək istəyinə qarşı çıxıb. Şairənin şeirlərində haqsızlıqlara qarşı üsyan motivləri özünü büruzə verir. Əsasən gəraylı, qoşma janrlarına müraciət etmişdir.

Yaradıcılığı

İSMAYIL

Nə müddətdi yol gözlərəm,
Nə durmusan, qoç İsmayıl.
Atam məni salıb bəstə,
Gəl qapımı aç, İsmayil.

Dağlar başı duman olar,
Əlif qəddim kaman olar,
Mənim halım yaman olar,
Tez ağarar saç İsmayıl.

Gəl eşit Zeynəb sözünü,
Yoldan yığ yarın gözünü,
Çox da incitmə özünü,
Götür məni qaç, İsmayıl.
SƏNİN

Dünya, sənə gələn olmaz,
Çalxalanar ümman dolmaz,
Dərd azarı qanan olmaz,
Ahu-zardı sözün sənin.

Pis əhvalda sorma məni,
Bu məkanda arama məni,
Yaman çağa salma məni,
Qan ağlayar gözün sənin.

Zeynəb köçər, özü qalmaz,
Nitqi batar, sözü qalmaz,
Torpaq üstə izi qalmaz,
Nə dönükmüş üzün sənin.

Mənbə

Azərbaycanın Aşıq və Şair Qadınları, Bakı, 1930, 127-139.

Gəraylı və qoşma şəklində söylədiyi şeirləri məlumdur.

BAYRAMIDI

Bahar fəsli yaz ayları gələndə, Sanarsan bülbülün gül bayramıdı. İki sevgi bir araya gələndə, Dodaq busə içər, dil bayramıdı.

Bülbül təki daldan-dala qonanda, Şirin canım eşq oduna yananda, Bir saatım [...]]]> Həyatı

Yetim Seyid – XX əsr aşıqlarındandır. 1895-ci ildə Tovuzun Ocaqlı kəndində anadan olub. 10-12 yaşlarından çobanlıq etməyə başlayıb. Çobanlıq etdiyi dövrlərdə həm də aşıq kimi tanınıb.

Gəraylı və qoşma şəklində söylədiyi şeirləri məlumdur.

Yaradıcılığı

BAYRAMIDI

Bahar fəsli yaz ayları gələndə,
Sanarsan bülbülün gül bayramıdı.
İki sevgi bir araya gələndə,
Dodaq busə içər, dil bayramıdı.

Bülbül təki daldan-dala qonanda,
Şirin canım eşq oduna yananda,
Bir saatım yardan ayrı qalanda,
Elə bilginən ki, il bayramıdı.

Yetim Seyid bu dastanı deyəndə,
Sallanıban nazlı yarı gələndə,
Gözüm görüb, əlim ələ dəyəndə,
Könül müjdə verir, el bayramıdı.
ŞİRİNDİ

Bir gözəl görmüşəm əsrik əlində,
Tər, nazik əllərdə saqi şirindi,
Camalın bənzətdim şəmsü-qəmərə,
Baxdıqca qaşların tağı şirindi.

Mirvari düzübdü zülfə buxağa,
Qoşa xal yaraşır gülgəz yanağa,
Qənd əzilir dilə, dişə, dodağa,
Qoynun içrə Cənnət bağı şirindi.

Yetim Seyidəm yələydim dərinə,
Oxudum dərsimi, yetdim dərinə,
Leyli kimi getdim vədə yerinə,
Məcnun təki çeşmə dağı şirindi.

Mənbə

Himmət Əlizadə. Azərbaycan Aşıqları II, Bakı 1970, 171-173.

DƏLI KÖNÜL, MƏNDƏN SƏNƏ ƏMANƏT

Dəli könül, məndən sənə əmanət, Demə bu dünyada qalım yaxşıdı. Bir gün olar, qohum, qardaş yad olar Demə ulusum var, elim yaxşıdı.

Bir məclisə varsan özünü öymə, Şeytana bac verib, kimsəyə söymə, Qüvvətli olsan da yoxsulu döymə, Demə ki, zorluyam, qolum yaxşıdı.

Qoçaqdan olubsan, qoçaq olgunan, Qadadan, baladan qaçaq olgunan, Aşıq ol, comərd ol, alçaq olgunan, Demə; varım çoxdur, [...]]]> Həyatı

Doğum Tarixi	1684
Ölüm Tarixi	1760

Yaradıcılığı

DƏLI KÖNÜL, MƏNDƏN SƏNƏ ƏMANƏT

Dəli könül, məndən sənə əmanət,
Demə bu dünyada qalım yaxşıdı.
Bir gün olar, qohum, qardaş yad olar
Demə ulusum var, elim yaxşıdı.

Bir məclisə varsan özünü öymə,
Şeytana bac verib, kimsəyə söymə,
Qüvvətli olsan da yoxsulu döymə,
Demə ki, zorluyam, qolum yaxşıdı.

Qoçaqdan olubsan, qoçaq olgunan,
Qadadan, baladan qaçaq olgunan,
Aşıq ol, comərd ol, alçaq olgunan,
Demə; varım çoxdur, pulum yaxşıdı.

Xəstə Qasım, kimə qılsın dadını?
Canı çıxsın, özü çəksin odunu,
Yaxşı igid yaman etməz adını,
Çünki yaman addan ölüm yaxşıdı.

EYLƏR-EYLƏR

Bir elə kişinin tut ətəyindən,
Bil sənə imdadı ol eylər-eylər.
Zərrəcə üstündə olsa nəzəri
Yerdən daş götürsən, ləl eylər-eylər,

Böhtan demə, böhtan tutar adamı,
Qul eylər, bazarda satar adamı
Cəhənnəm odundan betər adamı
Yoxsulluq yandırar, kül eylər-eylər.

Aqil insan deməz hər gördüyünü,
Daldalar düşməndən vay dərdiyini,
Görməzsən nakəsin pay verdiyini,
Versə də, töhmətin bol eylər-eylər.

Xəstə Qasım deyər sözün bu başdan,
Pay umma qohumdan, yaddan, qardaşdan,
Özün əmək çəksən, su çıxar daşdan,
Əridər dağları yol eylər-eylər.

OLMAZ

Dəli könül, nə divanə gəzirsən,
Bivəfa dilbərdən sənə yar olmaz.
Düz çıxmaz ilqarı, əhdi-peymanı,
Hərcayıda namus, qeyrət, ar olmaz.

Üz vermə nadana, sirr vermə pisə,
Axır qəlbin ya inciyə, ya küsə,
Ot bitər kök üstə, əsli nə isə,
Yovşan bəsləməklə çəmənzar olmaz.

Vəfalıya əmək çəksən itirməz,
Bədəsil nəsihət, öyüd götürməz
Qabaq tağı tər şamama bitirməz,
Göy söyüddə heyva olmaz, nar olmaz.

Təklif olunmamış bir yerə varma,
Nər olmaz meydanda hər bığıburma,
Seyraqıb adama sən yaxın durma,
Xain çıxar, onda düz ilqar olmaz.

Xəstə Qasım günü keçmiş qocadı,
Gələn bəzirgandı, gedən xocadı,
Sərv ağacı hər ağacdan ucadı,
Əsli qıtdı, budağında bar olmaz.

DEYƏRLƏR

Ay ağalar, gəlin sizə söyləyim,
Yalqız daşdan olmaz, divar deyərlər.
Bəzirgansan, aç mətahın, xırd eylə,
Ararlar: yükündə nə var? — deyərlər.

Ovçu olan bəslər alıcı quşu,
Sərraflar tanıyar qiymətli daşı,
Bir oğul atadan artırsa işi,
El içində ona tavar deyərlər.

Qızıl gülü dəstə-dəstə dərginən,
Dəribən də yaylıq üstə sərginən.
Hər nə versən öz əlinlə verginən,
Yüz qadanı başdan sovar deyərlər.

Neynirəm bir bağı, barı olmasa,
Alması, heyvası, narı olmasa.
Bir igidin dövlət-varı olmasa,
Yeləksiz ox kimi çovar deyərlər.

İsgəndər atlandı, çıxdı zülmətdən,
Qasım, Xızr içdi abı-həyatdan.
Bəhsə duşsə igiddən, qılıncdan, atdan;
Süfrəni hamsınnan kübar deyərlər.

Xan Çoban təxəllüsü ilə məşhur olan Həkim Əbülqasım Nəbati 1799-сг cu ildə Azərbaycanda Qaradağin Uştəbin kəndində anadan olmuşdur.

Onun “Xan Çoban” və “Sara” adlı nağılqoşmasi məşhur və çox oxunan dastanlardandır. Nəbatının ayrıca divanı da nəşr edilmişdir.

OLMAZ

Gərək olmayasan ağıl möhtacı, Olsan bu dünyada əziyyətin var. Qaldırsan yıxılanı, doydursan acı, Sanarsan Kəbəyə ziyarətin var.

Qoç [...]]]> Həyatı

Doğum Tarixi	1776
Doğum Yeri	Quba Xaltan
Ölüm Tarixi	1890
Ölüm Yeri	Quba Xaltan

Xaltanlı Tağı – XIX əsr aşıqlarındandır, Şirvan məktəbinin qurucusudur. Qubanın Xaltan kəndində anadan olmuş, ömrünün sonuna qədər bu kənddə yaşamışdır. Bir çox ölkələri gəzib-dolaşmış, orada çoxlu aşıqlarla deyişmişdir. Aşıq şerinin əllidən artıq növündə şeirlər yazmışdır.

Yaradıcılığı

OLMAZ

Gərək olmayasan ağıl möhtacı,
Olsan bu dünyada əziyyətin var.
Qaldırsan yıxılanı, doydursan acı,
Sanarsan Kəbəyə ziyarətin var.

Qoç igidlər bu dünyada var olsun,
Hər biri könüldən xəbərdar olsun,
Ağalar ağası sənə yar olsun,
Bəndə duasından nə minnətin var.

Nə qədər cəhd etsə söndürməz yağı,
Bir kəsin yanırsa haqdan çırağı,
Başını uca tut Xaltanlı Tağı,
Ellərin içinde çün hörmətin var.
DE GÖRÜM

Könül quşum nə tutqunluq edirsən,
Kimə vəfa qılmış fani, de görüm?
Dünyada çox şahlar, sultanlar olub,
Onlardan bircəsi hanı, de görüm?

Lövünbə-lövündür bəzənən cahan,
Kimi qoca gedir, kimisi cavan,
Yıxığı durğuzub, acı doyuran,
Bir əl tutan müsəlmanı, de görüm?

A Xaltanlı Tağı, nöş oldun ası,
Çağır köməyinə Xıdır İlyası,
Bir vədə gələndə canın yiyəsi,
Harda gizlədərsən canı, de görüm?

Telim xan Teymur xan oğlu1742 ci ildə Savə vilayətinin Mərağey kəndində anadan olmuşdu. Köhnə kişilərin anlatdıqlarına görə, Telim xan, 14-15 yaşlarında seir yazmaya başlamışdı. Çox gözəl seirlər yazdıgı və mükəmməl aşiqlığından dolayı onun “Haqq aşığı” [...]]]> Telim xan Teymur xan oğlu Türkman-el şairi, (1742 – 1829)

Həyatı

Telim xan Teymur xan oğlu1742 ci ildə Savə vilayətinin Mərağey kəndində anadan olmuşdu. Köhnə kişilərin anlatdıqlarına görə, Telim xan, 14-15 yaşlarında seir yazmaya başlamışdı. Çox gözəl seirlər yazdıgı və mükəmməl aşiqlığından dolayı onun “Haqq aşığı” olduguna inanılmışdır. Telim xan gənclik illərində əmisinin qızı Mehri xanıma aşiq olmuş, onun ardınca Şiraza getmis, orada yeddi il qalaraq yəhər-səmər işləriylə, sərraclıqla məşgul olmuşdu. O, nakam bir eşq həyatı yaşamış, çox sevdigi Mehri xanımı ala biməmışdir. Amma son nəfəsinə qədər Mehri xanımı sevmişdi. Telim xan, bir seirinde 60 yasına, başqa bir seirində isə 90 yaşına çatdıgına işarə etmişdir. Onun doxsan yaşında öldüyü qəbul edilsə də, şair hicri-qəməri 1245-ci ildə, yəni miladi 1829-cu ildə vəfat edib.(1)

Telim xanın ogullarından birisi Qulamhüseyin bəydir. Onun oglu Kərim bəy, onun oglu Murad xan, Murad xanın oglu da Mirzə Mahmud (Türkmən Mahmud)dur ki, o da sair imiş. Onun övladlarindan Mahmud oglu Hüseyn, indi Hüseynogulları unvanlarını Mahmuddan alıb “Mahmudi” deyə tanınırlar. Telim xanın bir oglu da Şükrullah bəy imiş ki, onun nəsli də Cəlali, Nuri, Zahidi və Telimi soyadları ilə tanınmaqdadırlar.

Savə türklərindən Əli Kəmali, Telim xanın on min beytə yaxın şeirini toplamıs və bir divan halına gətirib çapa hazırlamışdır. (2) Telim xan klassik və xalq şeirinin, müstəzat, müxmməs, təsnif, təcnis, qoşma, gəzəl, müsəlsəl, bayatı, gəraylı, mürəbbə, müsəbbə, müləmma, dodaqdəyməz, nəzm səkillərində və əruz vəzninin çesidli qəlplərində şeirlər yazmışdı.(3) Tədqiqatçı-vəkil Əli Kəmali bir yazısında, on illdən artıq bir zamanını, Telim xanın həyatını araştırmağa və onun şeirlərini toplamağa ayırdıgını, milyonlarca pul xərclədiyini yaxşı mənada öyünərək anladıdı. (4) Əli Kəmali tamamlayıb, hazır hala gətirdiyi Telim xanın divanını çap etdirmədən dünyaya gözlərini yumdu (1996). Bu məşhur əsər çap üçün türk dili və ədəbiyatını sevən zəngin birinin yardımını gözləyir.

Yaradıcılığı

Ay agalar, sizə tərif eləyim, Rüxsət alıb ali-şandan gəlirəm. Agiz dəvat, göz mürəkkəb, dil qələm, Altmış pillə nərdivandan gəlirəm.

Bu cahanda, aşıqların dostuyam, İçmişəm piyalə eşqi(n) məstiyəm, Almışam muradım kəmərbəstəyəm, İmam Rza qəribandan gəlirəm.

Oturmuşam öz halıma aglaram, Dərd bilənin cigərini daglaram, Gəzərəm ölkəni cəmin baglaram, Mötəsıməm, asımandan gelirəm.

Ölkəmiz Əraqdır, şəhrimiz Səva, Məzəlqan çayından götürdüm hava, Aşıqlar dərdinə eylərəm dəva, Men təbibəm Hindistandan gəlirəm.

Bilənlər bilsinlər mən Telimxanam, Bilmiyənlər bilsin gövhərəm, kanam, Məragey sakini əsli türkmanam, Gəzə gəzə bu cahandan gəlirəm.
Gül başımdan, gül ağlımı gül aldı, Gül qaşların, gül gözlərin, gül üzün. Gül təklifi, gül bizlərə gül etmə, Gül gedin siz, gülşənindən gül üzün.

Gül seyr edin, gül baglardan, gül dərin, Gül bülbüllər, gül bəkləyib gül dərin, Gül esqidür, gül dərmani, gül dərin, Gül qavvaslar gül dəryada gül üzün.

Gül tanıram, gül bülbülü, gül yarın, Gül tiginen, gül bagrımı gül yarın, Gül ardından gül yetmişəm, gül yarın, Gül inlerem, gül eşitməz, gül üzün.

Gül gülabdan gül çəkərsən gül ərak, Gül xəstəyəm, gül gətirrəm, gül ərak, Gül görünür, gül üzündə gül ərak, Gül səbnəm tək gül dutubdur gül üzün.

Gül otaga, gül dösənib gül xalı, Gül, qəmindən gül olmadım, gül xalı, Gül, Telim gül, görünməz gül xalı, Gül rəftarın, gül göftarın, gül üzün.

Mənbə

• 1. Varlıq dərgisi, 1360 (1981), Tehran- İran, Sayı: 25, s. 50-54; Save türklerinin böyük şairi, nəşrə hazırlayan: Yavuz Akpınar, Kardas Edebiyatlar, 1997-Erzurum, Sayı: 38, s. 9-17.
• 2. Dr. Qulamhüseyn Begdeli, Yeni tapıntılar və mədəni irsimizə bir nəzər, Varlıq dərgisi, 1360 (1981), Tehran- İran, Sayı: 25, s. 57.
• 3. Varlıq dərgisi, 1360 (1981), Tehran- İran, sayı: 25, s. 55.
• 4. Varlıq dərgisi, 1360 (1981), Tehran- İran, Sayı: 25, s. 57.

Sarı Aşığın həyatıyla bağlı xalq arasında “Yaxşı və Aşıq” dastanı təşəkkül tapmışdır. [...]]]> Həyatı

XVII əsr Azərbaycan aşıqlarından olan Sarı Aşığın doğum və ölüm tarixi dəqiq məlum deyil. Aşığın qəbri Qarabağın Zəngəzur mahalının Güləbürd kəndinin, Həkəri çayının yaxınlığındadır. Qəbrin baş daşına onun xəyali şəkli də həkk olunmuşdur. Arxeoloqlar 1927-ci ildə qəbri açaraq onun XVII əsrdə yaşadığını sübut etmişlər.

Sarı Aşığın həyatıyla bağlı xalq arasında “Yaxşı və Aşıq” dastanı təşəkkül tapmışdır. Sarı Aşıq əsasən bayatılarıyla tanınır. O, “bayatı qoşmaq qadın işidir” deyənlərə meydan oxuyaraq yaradıcılığında bu janra üstünlük vermişdir. Aşıq əsasən əxlaqi məsələlərə toxunan bu bayatılarında cinaslardan şox ustalıqla istifadə etmişdir.

Şeirlərində atalar sözlərini və məsəlləri tez-tez işlədən Sarı Aşıq şoxlu sayda sevgi şeirlərinin də müəllifidir.

Yaradıcılığı

GƏLMƏDİN

Vədə verib mənə, gəlləm demişdin,
Gözüm qaldı intizarda, gəlmədin.
Sənsiz mənim ağlamaqdı munisim,
Mənsur kimi qaldım darda, gəlmədin.

Əlif qəddim əydi hicran məlalı,
Necə xəlq eyləmiş qaşın hilalı,
Saldı məni qəmə zülfün xəyalı,
Məni qoydun eşq barda gəlmədin.

Mən elə Aşıqəm ey vədə xilaf,
Nizəni ahundan çərx olar şikar,
Belə olar ay bimürvət, nainsaf,
Getdi əldən ixtiyar da gəlmədin.
GÖZLƏRİN

Əyibdi qəddimi qaşların tağı,
Qəsd eləyib şirin cana gözlərin.
Bu qədər şux baxıb aşiq öldürmə,
Heyifdi batmasın qana gözlərin.

Camalın şöləsi günəşdən əla,
Səni görən necə olmaz mübtəla,
Qəmzəyi cəlladın, xədəngin bəla,
Rəhm eləməz heç insana gözlərin.

Gözəllikdə sənsən bu gün yeganə,
Canım qurban olsun sən tək cananə,
Yıxar Aşıq evin elər viranə,
Dolananda hər bir yana gözlərin.
***

Şikar edib tutdum bir şahi tərlan,
Sən etdin ağlımı zail, a Yaxşı!
Səni sevən keçər canü sərindən,
Olar camalına mail, a Yaxşı!

Məhəbbəti olan istər sazını,
Mən çəkərəm hər dəm sənin nazını.
Şəmsü Qəmər kimi görgəz üzünü,
Gün təki aləmə yayıl, a Yaxşı!

Qaşların bir oxdu, kirpiyin almaz,
Haramdan oxlasan, oram sağalmaz.
Gedər bu gözəllik sənə də qalmaz,
Əgərçi sərxoşsan, ayıl a Yaxşı!

Məni sənə aşiq etdi yaradan,
Səyrağıbı haqq götürsün aradan.
İstəyirsən xəbər tutgil Sarıdan,
Yollarında mənəm sail a Yaxşı!
Bayatılar

***
Bu Aşıq zində deyil,
Ağlı özündə deyil,
Kim deyər haq cəmalı,
Yaxşı üzündə deyil.

***
Gözəllik soy iləndi,
Şahmar da soy ilandı,
Nəsimi tək bu Aşıq,
Yolunda soyulandı.

***
Aşıq minaya dəyər,
Qurban minaya dəyər,
İl var bir günə dəyməz,
Gün var min aya dəyər.

***
Mən Aşıqam qanlı gül,
Qanlı seviş, qanlı gül,
Yemiş bülbül bağrını,
Çıxmış ağzı qanlı gül.

***
Qarşıda yaxşı dağlar,
Köçməyə yaxşı dağlar,
Hər kəsin bir dağı var,
Aşıqı Yaxşı dağlar.

***
Aşıq Qaramanlıdı,
Xalın qara, manlıdı,
Yaxşının tənəsindən
Yenə qar amanlıdı.

Həmçinin Bax

Mənbə

E. Axundov, Sarı Aşıq, Bakı, 1966.
P. Əfəndiyev, Azərbaycan Şifahi Xalq Ədəbiyyatı, Bakı, 1981, s. 191-193.
Azərbaycan Ədəbiyyatı Tarixi, I. C. Bakı, 1960, s. 491-495.
Mirzazade Mustafa Fahretdin- “Azeri Âşıklarından Sarı Âşıq, Azerbaycan Yurt Bilgisi, 3 (28), Nisan 1934,176-178.
Telli Saz Ustadları, Bakı, 1964, s. 7-10.
Vagif Vəliyev, Azərbaycan Folkloru, Bakı, 1985, s. 142-146.
Azərbaycan Aşıqları və El Şairləri I, Bakı 1983, s. 88-92.